Het eens mijn geliefde schat
het eens mijn geliefde schat
is niet te herroepen eens geworden
ik kan je in de avond niets
geen sprookjes meer vertellen
over het jaar tweeduizend of wat

ik kan je alleen verzwijgen
de nachtmerrie van het jaar tweeduizend
de anderen huizend
op elkaar gestampt
in monsterblokken van beton
twintig dertig veertig hoog
als haringen in een ton

ze kijken kleurenteevee
als achter afrastering het vee
of rijden over snelwegen naar hun dood

in de avond vertel ik je
mijn geliefde schat
een sprookje over achwat
grootvader en hoe gelukkig die moet zijn
in zijn graf

maar jij denkt aan de kinderen
mijn geliefde schat
met tranen in de ogen aan het jaar tweeduizend
hoe je kleinkinderen in betonnen grafkelders
zullen huizen
eens als alles eens zal zijn

Louis Paul Boon