Je zult als schrijver maar elke keer verward worden met iemand anders. Henk Marsman (1937) wilde dat in ieder geval voorkomen. Al heel snel werd hij namelijk vergeleken met de dichter Hendrik Marsman. Dat was voor de jonge Henk reden om een pseudoniem zoeken. Op een cursus hoorde hij over de middeleeuwse Friese bard Bernlef. Die naam, voorafgegaan door de beginletter van zijn tweede voornaam, werd zijn pseudoniem.
In 1954 kwam Bernlef op de HBS (Hogere Burgerschool, is tegenwordig te vergelijken met havo/vwo) in contact met het werk van schrijvers als Nescio, Elsschot en Carmiggelt.
Na zijn eindexamen in 1955 studeerde hij zes maanden aan de faculteit voor politieke en sociale wetenschappen van de Universiteit van Amsterdam. In deze periode verscheen zijn eerste verhaal Mijn zusje Olga.
In 1958 trok hij naar Zweden, waar hij in de ban raakte van het weerbarstige landschap. Tot 1960 pendelde hij tussen Nederland en Zweden heen en weer.
In 1960 trouwde hij met Eva Hoornik met wie hij twee kinderen kreeg. Zijn vriend Gerard Stigter (= K. Schippers) trouwde met Eva’s tweelingzusje. In 1965 besloot Bernlef van het schrijven te gaan leven..
Met K. Schippers en Gerard Brands richtte hij Barbarber (het tijdschrift voor teksten) op dat tot 1971 bestond. In 1977 was hij betrokken bij de heroprichting van Raster, een blad waarvan hij geruime tijd redacteur was.
Bernlef heeft altijd een grote belangstelling voor de jazz gehad, een onderwerp waar hij dan ook het nodige over geschreven heeft.
Naast zijn gedichtenbundels is hij vooral bekend om zijn romans, zoals Hersenschimmen en Publiek Geheim.
