De dichter

Bert Schierbeek (1918-1996) werd opgevoed door zijn grootmoeder. Op zijn elfde kwam hij bij zijn vader wonen, volgde het gymnasium (zesklassige opleiding ter voorbereiding op de universiteit, met onderwijs in klassieke talen) en ging in Amsterdam studeren. Die studie moest hij afbreken vanwege de Tweede Wereldoorlog. Hij raakte betrokken bij het verzet tegen de Duitsers.
Na de oorlog werd hij redacteur van het literaire tijdschrift Woord dat als het ware de weg baande voor de Vijftigers (groep dichters die in de jaren vijftig van de vorige eeuw de poëzie vernieuwden met hun experimentele poëzie). Deze groep dichters liet een volkomen nieuw geluid horen.
Schierbeek baarde opzien met zijn roman Het boek ik dat experimenteel is van vorm en inhoud. Hij schreef ook talrijke beschouwingen over beeldende kunstenaars. In 1972 verscheen zijn eerste dichtbundel De deur. Hij reisde veel en verbleef lange periodes op het Spaanse eiland Formentera. Zijn vaste plek was en bleef echter Amsterdam. Schierbeek schreef ooit: Ik dacht altijd dat het leven 777 verhalen tegelijk was.